บทที่ 17 อิสรภาพของชีวิต

ปลายเล็บที่จิกแน่นลงบนฝ่ามือค่อยๆ คลายออก ทิ้งรอยช้ำเลือดไว้บนผิวเนื้อเนียน ปรางปวีร์สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด พยายามกะพริบตาไล่หยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นมาบดบังม่านตา เธอละสายตาจากโถงบันไดอันว่างเปล่า กัดฟันฝืนทิ้งน้ำหนักลงบนข้อเท้าขวาที่ยังปวดหนึบ เพื่อพยุงพาร่างกายอันบอบช้ำกลับขึ้นไปยังพื้นที่ปลอดภัยเพ...